Conrad Celtis, Amores I

Amores 1.1

Ad Fridianum Pignuclum Lucensem infeliciter se ad amorem natum ex configuratione horoscopi sui

Quid mea festivis impellis pectora verbis
    Fontibus Aonidum tingere labra monens?
Non ego iam Phoebo rapior nec Apollinis ira
    Et mihi Pierium displicet omne nemus.
Seu mea Saturnus gelidus modo plectra inoratur
    Et vetat, ut solitis non trahar ipse lyris,
Aut torvum meditor trepido certamine Martem,
    (Qui modo Sarmaticos cogit in arma viros,

Amores 1.2

Ad Nicolaum Gelonum se amore captum Musis Heliconiis intendere non posse

Quid mea festivis impellis pectora verbis
    Fontibus Aonidum tingere labra monens?
Non ego iam Phoebo rapior nec Apollinis ira
    Et mihi Pierium displicet omne nemus.
Seu mea Saturnus gelidus modo plectra inoratur
    Et vetat, ut solitis non trahar ipse lyris,
Aut torvum meditor trepido certamine Martem,
    (Qui modo Sarmaticos cogit in arma viros,

Amores 1.3

Ad Hasilinam de aborta tempestate, dum Cracoviam Sarmatiae peteret, et signo veris.

Tempus erat, pluvio dum Phoebus surgit in austro
    Phrixeaeque petit sidera blandus ovis,
Iuppiter ad gremium sese cum Virginis almum
    Suscipit, ut prolem proferat illa novam,
Et novus in verno pubescit tempore mundus
    Et solvit tepidos humida terra sinus,
Ut pariat flores roseis et lilia campis
    Et tegat umbrosis frondea tecta comis,
Iamque Amor ad coitus properat stimulatque Cupido
    Eiaculans tacitas sole calente faces.

Amores 1.4

Ad Bernardum Viliscum Roxolanum, quo interprete ad puellam usus erat

Quae venit in claram libi segnis epistola dextram.
    Scripta fuit, tristi qua patet ore specus
Salque tenebrosis excisum in saxa cavernis
    Sarmaticos multo ditat in aere duces,
Hic ego iocundis habito privatus amicis
    Et mihi, quae vita carior. Hasa manet;
Hanc mihi blandiloquo salvam si dixeris ore,
    Ipse mihi fidus semper amicus eris.
In studia et mores aequalis visus uterque,

Amores 1.5

Ad Hasilinam cum descriptione Carpathi seu Suevi montis

O mihi magnarum curarum Hasilina levamen,
   O mihi quae flammas tollere sola potes!
Sola mihi placido commutas tempora vultu
   Luctifica et mentis nubila quaeque Sugas.
Ecce, iterum in mea membra ruit blandissimus hostis
   Et premit assueto subdita colla iugo;
Fluctuat in variis iterum mens aegra procellis
   Praecipilemque parat mergere saevus amor.
Qualiter incertam fragili cum cortice cymbam

Amores 1.6

Ad lanum Terinum de salifodinis Sarmatiae, quas per funem immissus lustraverat

Iane, canens gelidis repetebam saepe sub antris,
   Cur nullo nobis tempore scripta dares.
Forte tuum reris vatem mersum esse profundo.
   Pandit ubi tristes Sarmatis ora specus
Multaque de umbrosis caeduntur saxa cavernis.
   Quae niveum tribuunt igne soluta salem.
Vel saltem poteras paucis mandasse: „Valeto,
   Celtis, et infernas i, rediture, domos!“

Amores 1.7

Ad Hasilinam perfidiam el inconstantiam sibi exprobrat ignempue tectum magis urere

Est locus, instructo qui clauditur undique muro
   Statque in convexo pendulus orbe lapis;
Illius angusta laxatur ianua rima
   Et fissum tenui poste foramen hiat,
Quo meus altus amor vaga lumina pascere suevit,
   Dum visu curas posse levare putat.
Sed ferit occultis gravior me flamma sagittis
   Et crescunt tacitis vulnera caeca notis,

Amores 1.8

Ad Hasilinam insertum heroicum

O cunctas Hasilina super formosa puellas,
Sarmatiae gelidis quas clausit Vistula ripis
Et quas undosus variis erroribus Hister
Irrigat, Hercynio nec talem Alemania saltu
Nutrit in Arctoas extendens brachia terras,
Pulchrior Hesperiis Rheni et praelata puellis.
Forma colorque viget, niveae dum vincula plantae
Exeris, aetherias nymphas cum gressibus aequas.
Purpureis suffusa genis tua lactea splendet

Amores 1.9

Ad Hasilinam a se relegatam, quomodo et qualem philosophus amare debeat

Prima mei fueras, Hasilina o, causa doloris
   Florem libatae virginitatis habens,
Cum mihi iam dederant natalia sidera quinque
   Lustra per hibernum continuata diem,
Phoebus Febriles ubi fecit in orbe Calendas
   Lumina purpureus sub Ganymede regens.
Impia sed nostros nunc aspernaris amores
   Meque tuis flammis saeva perire sinis.

Amores 1.10

Ad Gerionem corrivalem

Qui quondam Herculeo superasti robore cunctos
   Et cui non genuit Sarmatis ora parem,
Fortis in adversum torsisti viribus hastam.
   Vidimus, arboreo stipite maior erat.
Omnis in occursum veniens prostratus, at ipse
   Solus ab immoto non cadis acer equo.
Hinc timet in trepidas iuvenis descendere arenas,
   Dum timet invictam tota palaestra manum.
Et vaga per totum currunt tua nomina mundum,
   Germanis, Gallis Pannoniisque timor.
Quondam inter proceres fueras spectabilis heros

Pages